Over ons.

Wij ontmoetten elkaar eind 1984 en trouwden in 1986, om na enkele dagen te vieren dat we in hetzelfde jaar een kindje verwachtten. Onze zoon Martijn werd geboren in september 1986, enkele weken te vroeg. Een huilbaby, tot we ontdekten dat hij niet tegen koemelk kon.Wat een verademing voor het kind en ons! In 1988 werd onze dochter Larissa geboren. Het werd ziekenhuis in en uit, omdat ze geen enkele voeding kon verdragen. Al zeer snel kwamen wij erachter dat er in ziekenhuizen weinig bekend was, en al helemaal geen oplossing voorhanden. Via een contactgroep van de Nederlandse Voedselallergie Stichting, kwamen we in kontakt met een alternatief therapeute, die via spiertesten kon adviseren. Dit werkte maar het was een zware weg. Het vergde een streng dieet voor mij omdat op die manier de borstvoeding voor Larissa afgestemd was en ze helemaal opbloeide. Kortom met enkele maanden een blakende en gezonde baby met een uitgeputte en sterk vermagerde moeder, maar het gaf voor enkele maanden veel rust. Na een maand of 11 stoppen met borstvoeding, ging samen met opnieuw geconfronteerd worden met een kind dat binnen enkele seconden na inname van voedsel ging krijsen van de kramp, huiduitslag vertoonde en niet meer kon slapen. Inmiddels was ook duidelijk gebleken dat Martijn gevoelig was voor veel meer voeding dan enkel de melkprodukten, dus voor ons stond alles in het teken van dagelijkse voeding, en dat is enkele jaren zo gebleven. De alternatief therapeute bezochten wij bijna wekelijks, maar ze kon niet veel meer doen dan telkens opnieuw adviseren voor het moment of net even langer. Het was een constante zoektocht.

Die zoektocht eindigde met het bezoek aan een spiritueel medium die voor ons 'hocus pocus' uitvoerde en die wij niet begrepen in haar uitleg. Wij hoorden alleen haar laatste woorden: jullie kinderen kunnen eten vanaf vandaag. Een enkel bezoek en het was zo.

Zij zei echter nog meer. Zij zei, Ilse, jij zult begrijpen zo rond je 40ste levensjaar en je zult ermee werken. Je zult veel doen. Spiritueel bewust was ik, en veilig voelen deed ik mij ook, maar begrijpen? Geen snars. Ermee werken? Ik had geen idee en het frustreerde mij dat ik, toen 30 jaar jong, nog 10 volle jaren geduld zou moeten hebben.

Toen ik 40 was zegde ik mijn parttime baan op, om mij volledig te kunnen wijden aan dat wat ik intussen begrepen had, en waarvoor steeds meer mensen met kinderen over de vloer bij ons kwamen. Ik kon werken met mijn heldere vermogens. Ik deed 'hocus pocus' voor mensen die mijn uitleg niet begrepen maar absoluut mijn woorden verstonden, dat het beter zou gaan met hen en hun kinderen.

George werkte in de IT. En sinds Martijn wezenloos bleek van stenen gingen ze samen elk jaar naar Idar Oberstein. Zelf zoeken naar prachtige stenen. In het jaar dat we met z'n viertjes besloten samen onze vakantie daar door te brengen, las ik een boek over kristalenergie. Op een kleine markt zocht ik mijn eerste 30 stenen uit, die ik in een verzameldoos bewaarde, keurig met de namen erbij. Ik had ze intuitief gekozen.

Die doos bleef lange tijd dicht. Ik keek er wel eens naar. De doos ging open toen ik werd gebeld door de ouders van een jong meisje van een jaar of 15. Dit meisje zou de volgende dag worden opgenomen omdat ze suicidaal was. Ze kreeg een zwarte tourmalijn. Ik koos die zonder ook maar iets te weten van de steen. Ik wist dat het de juiste steen was, en verwonderde mij over de innerlijke zekerheid die ik voelde.

Het kon niet langer dat ik mensen bleef ontvangen in onze woonkamer. We moesten op zoek naar een andere oplossing. Verhuizen of werken op een andere lokatie. Ik wist het even niet. In 1999 hadden we het financieel zwaar omdat elke poging om een inkomen op te bouwen met 'mijn werk' strandde. Puur vanwege dat de mensen die bij mij kwamen soms al duizenden euro's hadden uitgegeven aan additieve geneeswijzen, nadat was gebleken dat artsen niet konden helpen. Zij waren eenvoudig blut. Of omdat zij alle vertrouwen waren verloren dat 'iets' zou helpen.

2000 stond in het teken van SOIS. Ontmoetingen, ingevingen, dromen en visioenen. Over een netwerkbeweging om de samenleving voor te bereiden op wat ik begreep 'vanuit het hart'. Toen die visie redelijke vormen had aangenomen begon ik mij af te vragen hoe ik kon beginnen. Stel je voor, je hebt een druk gezin, en elke poging om ergens anders te werken stroomt niet. In een zeer heldere droom stond ik op een nacht in april 2001 in een ruimte waar ik zeer bewust de omgeving in mij opnam. Ik had geen idee waar ik was geweest. Ik was ergens geweest, en ik zou het herkennen.

Die herkenning kwam toen ik de krant opensloeg begin 2001, en het pand dat uiteindelijk ons Lichtstaaltje zou worden, mij tegemoetstraalde. Een winkelpand, mijn hemel...George en ik bezochten het en wisten dat het niet kon. Hoe dan? Helder kreeg ik gezichten in beeld. Mensen die ik kende. Ik belde hen. En een lang verhaal kort, het bleek te kunnen. Het kon net. Maar of het verstandig was? Natuurlijk niet.

George en ik weifelden. De opvallende helderheid van de droom gaf de doorslag en George zijn liefde voor stenen. We konden het combineren, zijn weg en de mijne. En zo openden wij in september 2001 de deur van onze winkel, waar we met ons laatste spaargeld een schatkist voor kinderen plaatsten, en een molen met edelsteenhangertjes waar de naam op stond. Mijn training om te werken met de kracht van het mineralenrijk zou beginnen en al zeer rap kon ik niet anders dan op afspraak werken. Mensen lieten mensen weten. Moeders lieten moeders weten. Scholen in de omgeving merkten resultaat. Het consultatieburo ook. Langzaam maar zeker werd ons adres een vertrouwd adres.

In 2004 stopte George met werken. Het bedrijf waar hij werkte ging reorganiseren en hij kon kiezen. Hij koos voor een redelijke vergoeding die ons voor een jaar verder hielp en hem de kans gaf zijn hart te volgen. En zijn hart ligt bij de stenen. Ik was er blij mee, want het werd tijd dat onze winkel een impuls kreeg. Meer verkoop was noodzaak.Wij hadden een inkomstenbron nodig. Wij werden van eenmanszaak tot VOF en George startte de groothandel.

De afgelopen vijf jaren is George een bekend gezicht geworden in de winkel, nam hij het initiatief voor een onlineshop, en heeft hij een heel netwerk aan kontakten voor de groothandel.

Eind 2009 wist ik, dat het tijd werd om te veranderen van werkwijze, en de uitleg daarover schreef ik op onze pagina 'workshops'. Deze verandering zorgt ervoor dat ik tijd vrijkrijg voor onze netwerkbeweging, waarvoor sinds 2008 een website online is. www.sois.nl

En nu is het 2010 en openen we een tweede vestiging op de Kleine Noord 41 in Hoorn en zijn we op weg naar ons tienjarig bestaan in 2011. Wie ons wil volgen is welkom in te schrijven voor onze digitale nieuwsbrief. Wij zullen naar ons hart blijven luisteren, in het weten dat wij samen zijn in een bijzondere tijd op aarde. Wij kennen de toekomst niet, maar in het nu is kristalenergie gebleken wat het beloofde te zijn voor velen, en de belangstelling ervoor is nog altijd groeiende.

Met veel Lichtstraaltjes voor iedereen,

George en Ilse Heijne